Taller. Título difuso. Eu que sei. Iso.

Fixemos unha actividade no taller

Foi un exercicio. Foi interesante.

Baseábase nas fotos dunha galería chamada Fjallalan, feitas por un artista islandés chamado Ragnar Axelsson. A verdade é que son unha pasada. Podedes velas aquí. De feito podedes ver as fotos e parar de ler isto se queredes. Non é a idea do que estamos a facer, pero vaia, que non é inmoral, e as fotos son molonas, e vos xa sacaríades algo de toda esta experiencia.

Cada un escollía unha foto e había que escribir unha pequena historia inspirada nela. Inspiración moi libre, todo moi artístico e deshibido, sen barreiras. Somos un taller que non cre nas reglas. Un taller rebelde. Todo é legal. Pero moi rebelde.

E para darlle gracia e experimentar, e conseguir estados mentais alternativos sen substancias prohibidas, había que seguir un dos estilos propostos por Raymond Queneau no seu libro Ejercicios de Estilo (podedes ver o libro online nesa ligazón). Por iso os contos en xeral son tan raros, ou excesivos. Porque participamos dalgo máis grande que nós mesmos. En parte participamos da paranoia dun tipo francés que xa está morto. Dalgunha maneira, non é iso o que fan todos os artistas do mundo? Probablemente non, pero nós aquí si.

Pois iso. Acompaño cada relato da imaxe na que se inspiraba para que esta entrada quede máis resultona. Pero non vou poñer o estilo do libro de Queneau que sigue. Iso queda como un secreto literario entre o escritor e o tipo francés. Entre eles e máis eu, que tamén o sei pero non volo digo, para colocarme nunha posición especial de confidente, un cura nunha confesión. Unha decisión egocéntrica ao 100%

 

1.

12299107_729213100512130_134231992086897383_n

Expreso e informo ante todos os presentes que teño o inmenso pracer de representar á voz da persoa encargada de vos anunciar o estado de ledicia no que é quen de sobrevivir a nena dos diastemas a medio espir no medio da neve, tal e como podedes advertir na imaxe pendurada na parte posterior ao meu campo visual, onde –pola contra– só acho aos receptores dos meus sinais como emisor comunicativo.

Á susodita rapaza da que teño o orgullo de estar a falar ante todos os presentes e convocados a este acto de escoita da miña quenda de palabra e dialéctica expositiva de información corrente e vulgar sobre o estado dunha persoa en nome da cal falo, tal e como confío que todos os ouvidos estean a escoitar e procesar os datos informativos que desde a palestra na que me manteño bípedo e suxeito humildemente narro coa miña boca enchida de grallas e as miñas verbas repletas de erros tan superfluos como innecesarios, non se lle coñecen, como ben compartides e contrastades esta testemuña, proxenitores.

Ninguén podería dilucidar, de non ser así e ser consecuentemente doutro xeito no que non vou entrar agora a argallar nin imaxinar sobre a suposta existencia do feito, como esa nena pode continuar no medio da neve na súa condición desprovista de abrigo sen posuír ou albergar no seu apenas corpo un sinxelo, lene, suave, groso, aveludado e quente anorak de plumas importadas dun país máis setentrional, se a localización xeográfica o permitise, do que se atopa a nena no emprazamento no que un fragmento do planeta azul veu nacer algún día –que non temos fixado nin determinado– á nostálxica (e coñecida xa por todos) nena dos diastemas e a medio espir no medio da neve.

A nena dos diastemas a medio espir no medio da neve amósase delicadamente feliz como testemuñan as súas pezas dentais tan brancas como a neve que a circunda. A nena non se preocupa nin se inquieta pola posibilidade de se hai un transporte de mar que cruzara o océano en tempos anteriores, remotos ou recentes, atrás dela ou se ten á beira unha estrutura de madeira que tivo a condición característica de soportar en antigos tempos remotos unha vivenda de cortiza e materiais brandos con fin ociosa nas tardas sen neve que non existe xa porque podrecería das baixas condicións climatolóxicas como o resto da flora e toda a fauna, mais que sostivera no pasado un espazo onde a xuventude párvula tivese lugar para espallar, pousar e visualizar os marabillosos anos especialmente fermosísimos e produtivos da vida dos rapaces en época de medrar.

Gostaría moito de concluír o discurso comunicando o meu completo saber para vos advertir nesta ocasión de ofrecer a todas as mentes presentes da sala ou ata alí onde os decibelios procedentes dos meus pregues vocais e a vibración que lles permito expulsar son capaces de achegarse que coñezo o motivo do estado da nena leda con diastemas a medio espir no medio da neve para permanecer sen tremer, inmóbil e non estar aparentemente na aproximación á fin dos seus días e fenecer –efectivamente– dunha hipotermia e a razón ou motivo non é senón que estamos a percibir mediante a vista un soporte de celulosa plastificada onde se inmortalizou unha imaxe mediante técnicas de modificación de luz e poucas cores que resulta allea a nós e ás nosas circunstancias, así como ás nosas obvias coordenadas locativas.

Clara Vidal

 

 

 

2.

12308784_729212813845492_9003768551537835493_n.jpg

Imposible contar o número de liñas que o tempo deixara na pel, rascada polos reflexos de moitos desgustos e outros tantos sorrisos, nunha experiencia vital na que intercambiar horas por diñeiro, se ben escaso, fora unha prioridade. Imposible determinar o momento en que apareceu o primeiro cabelo branco ou desapareceu o derradeiro roxo fío de xuventude. Tan imposible como computar o número preciso, sen erro algún, de veces que descendeu ás fauces da terra, profundas e escuras como as gretas das súas mans, para obter enerxía, en forma de mineral acibeche, para poder mover o mundo.

Volvín a vostede, querido home a quen lle debo a vida, cuxos ollos viron máis a luz dunha candea que os raios do sol, cuxos degoiros ficaron esquecidos no fondo dunha espenuca, para levalo a admirar a fin do mundo, o mundo sen fin. A vostede afeito a un hábitat cheo de límites, quería ensinarlle a liberdade, o espazo tan vasto que raia o ceo e, ao mesmo tempo, non o toca.

Inviteino a vostede, cabaleiro da orde do pico ao lombo, a arribar a terras de xentes con gorxas das que emanan distintos sons pero os mesmos berros, con pés que pisaron máis a auga que a terra, con mans máis corroídas polo sal que as propias barcas. Mirounos vostede, boca que me deu de comer, cos ollos asustados de quen ve a súa vida, dura e cansa, reflectida por primeira vez nun espello.

E cando finalmente a area se apegou aos seus pes esgotados, a auga xeada, como tantas mañás de inverno nas que se ergueu cando só quería durmir, espertou o sangue das súas pernas, e os seus beizos probaron o gusto salgado do mar, pensou entón vostede en cantas veces cada unha das pingas de auga, que un día foron pisadas en forma de neve, volveron á terra mexidas polas ondas. Pensou vostede en todas as vidas caladas polo rouco son do vello xigante que te espeluxa e, coma un verme, méteseche polas orellas ata chegarche a alma. Díxome vostede, entón, valente guerreiro de tempos pretéritos: Lévame de aquí, carne da miña carne, que hai demasiado aire para que eu respire.

Silvia Rodríguez

3.

12279232_729213297178777_5798759206440098209_n

Islandia

Aldea

Unha aldea de Islandia

Praza

A praza dunha aldea de Islandia. O lugar.


Amencer

Primavera

O primeiro amencer da primavera

O primeiro amencer despois de meses de noite. O tempo.


Aldeáns

Deslumbrados

Desorientados

Aldeáns deslumbrados e desorientados pola luz

Confusión

Pelexa. A trama.


Unha rapaza loira e fermosa vestida cun xersei de la e uns vaqueiros gastados de traballar no campo. A personaxe principal.


O alcalde

O carniceiro

Outros vellos rancios, retrógrados, cheos de rancores e receos enquistados.

Os personaxes secundarios.


Eu

Eu

Eu. A terceira persoa. O narrador que non é obxectivo.


Palabras

Balbucidos

Frases entrecortadas entre berros

Promesas prestadas saloucando

Mandatos dados en besbellos

O que se dixo

O que se tentou dicir.


Un sorriso novo que mira o sol

Un gruñido vello que supura medo

Unha orde nocturna, cega, ferrosa

Un coitelo silencioso

O asasinato

O resultado.


Unha aldea de Islandia

Dez anos despois

O primeiro amencer da primavera despois de meses de noite.

Podremia, terra e ósos

A morte. Ninguén.

Conclusión lóxica.

Guillermo Rodicio

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Blog en WordPress.com.

Subir ↑

A %d blogueros les gusta esto: